Mieć tyle do powiedzenia, a nie napisać nic na blogu przez cztery miesiące? Można to podsumować tylko jednym słowem: WSTYD. Bo na pewno nie lenistwo. Obiecywałam poprawę, ale jak widać, w ferworze walki z rzeczywistością, czcze to były obietnice. A przecież moje dziecko żyje w błogim przekonaniu, że ja zawsze dotrzymuję słowa...

Cóż. W ramach pokonywania przeciwności postanowiłam znów się poprawić. Co mi z tego wyjdzie? Trudno powiedzieć. Dziś stawiam sobie minimalne minimum - raz na tydzień.

Żyję od paru dni pod wrażeniem pewnego problemu, który spotkał na swojej drodze życia jeden z naszych czytelników (opis znajdą Państwo w kolejnym wydaniu "WŚ" w historii pana Adama, oczywiście to imię zmienione). Niby panu Adamowi przydarzyło się coś, co wielu z nas się czasem przytrafia - mianowice w jednej chwili życie wywróciło mu się do góry nogami. Jednak jego przypadek jest wyjątkowo poruszający, bo dotyczy sytuacji, kiedy to kobieta odchodzi, zostawia pożegnalny list, a mężczyzna nagle, dosłownie z dnia na dzień, zostaje sam z trojgiem małych dzieci. Jak inaczej reagują urzędy, sądy, instytucje pomocowe niż w sytuacji, gdy to mężczyzna zostawia żonę ze wszystkim na głowie... Wprost nie mogę się temu nadziwić. Od kilku lat powtarzam, że nic już mnie na świecie w stosunkach międzyludzkich nie zdziwi. A jednak...