W jutrzejszych "Wiadomościach" piszę o planach, a tutaj - o postanowieniach. Postanowiłam sobie otóż właśnie przed chwilą, widząc, że mocno opuściłam się w pisaniu bloga, że będę to robić częściej, choćbym miała pisać mniej. Może nawet udałoby mi się z niego zrobić dziennik albo... chociaż tygodnik! Zobaczy się.

Dzisiaj po raz kolejny doceniłam fakt, że dzieci rosną. Pewnie jeszcze tego rośnięcia i dorastania pożałuję, ale dziś się cieszę. Moja córka ma od rana przemożną potrzebę uczestniczenia w świdnickiej WOŚP, a my z mężem od rana zajęci. Cóż za radość móc puścić dziecko (oczywiście z telefonem w kieszeni) do Rynku (szczególnie jak się w nim mieszka), wiedząc, że ma towarzystwo, że zadzwoni albo odbierze telefon i że co jakiś czas wpadnie. No i że jednocześnie można wykonywać swoją pracę, nie zabierając dziecku radości.

Trochę czasu minęło jednak, zanim pokonałam opory przed puszczaniem córki samej gdziekolwiek. Zaczynało się od pobliskiego sklepu. Potem wyjścia gdzieś ze starszym kuzynostwem. Jeszcze rok temu nie puściłabym jej samej do szkoły (bo trochę daleko). Ale teraz już te wszystkie lęki pokonałam.

I już w pełni cieszę się z tych uroków dorastania dzieci, które przy mojej absorbującej pracy doceniam szczególnie. Oczywiście, jest ich znacznie więcej. Ale dziś cieszę się z tego akurat jednego :)