Nie po raz pierwszy świdniccy samorządowcy dyskutując o ważnych sprawach ośmieszyli swój urząd tylko dlatego, że gadali do kamery.

Gdy rozmawiali dzisiaj o dopalaczach, to choć wszyscy zgadzali się, że powinni przyjąć apel o zdelegalizowanie ich sprzedaży w Polsce, wielu i tak musiało wtrącić jeszcze swoje trzy grosze, byleby tylko coś powiedzieć.

A to, że już interpelowali w tej sprawie. A to, że przeczytają apel, żeby ludzie wiedzieli, o czym ich radni rozmawiają. A to, żeby przy okazji ograniczyć też pornografię, bo to też psuje i szkodzi dzieciom i młodzieży. Można by tak wymieniać pewnie jeszcze długo, bo mimo że radny Janusz Solecki powiedział w którymś momencie, że skoro wszyscy się zgadzają, to niech podejmą uchwałę i już, nadal gadali.

Gadali, bo na sali były kamery lokalnej telewizji, która odpłatnie transmituje obrady. Gadali, bo była to pierwsza po wakacyjnej przerwie sesja. Gadali nawet jak ich nie było, bo mieliśmy dziś do czynienia z precedensem w skali świdnickiego samorządu – gdy jeden z radnych (Krzysztof Grudziński) postanowił odczytać interpelacje innej radnej (Joanny Gadzińskiej), która nie mogła być obecna na sesji. I zaczął czytać, mimo że radni mogą złożyć interpelacje w każdej chwili, nie tylko na sesji. Kłopot w tym, że nie w każdej chwili mogą je odczytać przed kamerami. I tu chyba jest pies (albo mandat) pogrzebany. Bo radni też jadą jak „kolekcjonerzy” na dopalaczach – jadą na kamerze. I to z niezłym skutkiem.